Başlangıçta göz gözü görmeyen karanlık ile mutlak sessizlik vardı.
Ondan sonra esrarlı bir iç çekiş işitildi.
Bu Tanrının nefesi idi.
Kapkara karanlığın içinden acayip şekiller görünmeye başladı.
Aniden Tanrının derinliklerinden üç vücut bölünüp çıktı.
Bunlar ilk insan, at ve kurt idi.
Üç yıldız...
Bu dönemde doğanlar kutsal güce iye oldu.
Onlar Tanrıdan, oddan yaratılanlar.
Bugün han ordasında bozulmaz sessizlik var.
Çarpan soğuk silahın, kişneyen atın sesi işitilmiyor. Mutlak sessizlik.
Bu gece yaslı gece.
Komutanlar sessiz, askerler sessiz. Üç cüzün yiğit hanı Abılay da sessiz.
Bugün hanın can yoldaşı bengiliğe göz yumdu.
Bu yaşlı tulpar Gökbalak idi.
Ulu dostluğun başlangıcı yılların derinliğinde yatıyor.
Şimdi ise sonlanıyor.
Bu, Kazak dalasındaki kaos vakti idi.
Gözleri kandan kızarmış Kalmuk askeri Kazak dalasına savaş ile geldi.
İnsanlıktan bezmiş canavarlar gül dolu dalayı küle çevirdi.
Bereketi bol yurdun duvarlarını parçalayıp evlerini ocaklarını yıktı.
Son ümidin odu söndüğü zaman cırlayan bebeğin sesi işitildi.
Bu azatlık ile erkinliğin sesi idi.
Bu dünyaya Tanrı ateşinden yaratılan batır geldi.
Batır doğsa can yoldaşı olacak tulpar da birlikte doğar.
O ağladığı zamanda Tanrının odundan yaratılan bir yıldız daha dünyaya geldi.
O yabani tarpandan doğan Gökbalak idi.
Ey Tanrım, oğlumu saklayıp koru.
Gençlik yılları geçip gitti.
Gökbalak büyüyüp argımak oldu.
Küçük çocuk yetişip demir gibi yiğit oldu.
İkisi de ana yurdun vasfını özlerine sindirip yetişti.
Dağ onlara tükenmez gücünü verdi. Su çekilmez ilhamını verdi.
Yel kesilmez karakterini verdi.
İkisi de yurdu korumaya hazır oldu.
Bu kez canavar Kalmuklar Kazak yerini aç kurt gibi ısırıp yağmaya tuttu.
Başına kara bulut kaplanıp darı gibi saçılan Kazak esini yığıp ak tuğun altına toplandı.
Vatanın kaderini belirleyecek hakkaniyetli savaşın olacağı gün de yetip geldi.
Bu, ulu halkın ulu yenişi idi.
Yumruğa yumulmuş Kazak batırları düşmanın cesaretini mızrağa geçirip...
...şeytan niyetliliğin kara tuğunu parçalayıp attı.
Can dostluğun başı böyle başlamış idi.
Vuruşları, savaşları beraber geçirdik.
Öz görevimizi yerine getirdik.
Biz Tanrının odlu vücudundan yaratıldık.
Bizim neslimizin son vakti geldiğinde ateşe geri döneceğiz.
Kaynayıp duran od denizine sadece pürdikkat kulak ver.
Bu Tanrının fısıltısı ile nefesi.
Elveda, ulu dalanın ulu hanı Abılay.