Bağımdaki (bahçemdeki) bir kızıl gül, üzüldü (koptu), soldu.
Başka bağban (bahçıvan) kollarında (ellerinde) yıt (koku) saçar oldu.
Gülüm sana bakamadım, benden rencime (incinme)
Yeni bağda (bahçede) bir ömür kal, hiç haçan (asla) solma
Beni unutma...
Gülüm beni unutma...
Sen kaldıran (bıraktığın) bağı şimdi dikenler bezer
Hoşbuy (mis) yıdın (kokun) gitmiş, orada yılanlar gezer.
Kahratana (zemheri kışa) mahkum oldum boranlı (fırtınalı) güne
Sende ise şu an bahar, şebbade (bahar) eser
Beni unutma...
Gülüm beni unutma...
Uğuldayan bağa derdimi döküp küylesem (şarkı söylesem)
Komşu bağda erke (şımarık) bülbül şadan (mutlu) küyler (şarkı söyler)
Senden kalan yaprakları sılayıp (okşayıp) yığlasam (ağlasam)
Komşu bağban (bahçıvan) canlı buyunu (kokunu) duyup kıvanır (mutlu olur)
Senden kalan yaprakları sılayıp (okşayıp) yığlasam (ağlasam)
Komşu bağban (bahçıvan) canlı buyunu (kokunu) duyup kıvanır (mutlu olur)
Beni unutma...