Yüzünü ey ana aftab (güneş),
Vey nurane ay derim.
Cihanı izlesem (arasam) yoktur,
Senin dek (gibi) gül çıray (yüzlü) derim.
Yetildim (yetiştim) ben himayette,
Özün veren (verdiğin) himayette.
Hayatında kılıp (edip) hizmet,
Koluna baş koyayım derim.
Ayağın astından (altından) uçan,
Topan (tozun) sürme inabete (itibara).
Gözüme her zaman sürtüp,
Dilime (yüreğime) zok (mutluluk) alayım derim.
Yanından düşlenip kança, (Yanında ne kadar rüya görsem de)
Yine [de] mihrine (sevgine) kanmam (tatmin olmam)
Basıp bağrını bağrıma
Canıma can katayım derim
Elley (ninni) güzel canım
Elley (ninni) balam (çocuğum) elley
Bal damar (damlar) teninden,
Elley balam elley.
Özün bir gül dolunay
Elley balam elley.
Ayrılmam yanından
Elley balam elley.
Esimden (aklımdan) elleyin (ninnin) gitmez,
Ona hiç naz-saz (ufak tefek) yetmez.
Yürekten yanratıp (yankılatıp) küyler (söyler)
Cihana anlatayım (duyurayım) derim.
Senin mihrin (sevgin) ile kalbim,
Heman (her zaman) yaz, bengi (ebediyen) kış gelmez.
Mihr (sevgi) gülzârında her çağ (zaman),
Dilimi (gönlümü) yayrıtayım (mutlu edeyim) derim.
Ey anam, ey anam...
Canıma can katayım derim.