Hicran yükünü gittin dışlayıp (bırakıp) bana gülüp
Ateş alan vücudumu sen buzlatıp
Lakin sevgin çok (derin) kalbimde kalmaz sönüp
Muhabbetim (aşkım) koyma beni yalnızlatıp
Ne edeyim dilimi (gönlümü) böleklere bölemedim
Yara olan yüreğimi veremedim
Asumanında ay dek (gibi) tenha olamadım
Muhabbetim koyma beni yalnızlatıp.
Davıl (fırtına) ezen meyse (fidan) bugün cism û tenim
Bergden daman şebnem imiş o sevenim (Yapraktan damlayan çiy imiş o sevenim)
Hâlimi görüp dostum göyüp (yanıp), güldü genim (düşmanım).
Muhabbetim koyma beni yalnızlatıp
Can sevgilim gitme beni zar kağşatıp (ağlamaklı kılarak)
Muhabbetim gen[iş] asumanın ayı oldu
Kırakların (kıyıların) erkeleyen (nazlı) çayı oldu.
İmdi ise eytmeyenim (söylemediğim) sevgim söndü.
Muhabbetim koyma beni yalnızlatıp
Can sevgilim gitme beni zar kağşatıp (ağlamaklı bırakarak)
Muhabbetim hayatıma yar imişsin
Yüreğime vefa, gülüm sen imişsin
Hayat diri, dünyada aşk var imişsin
Muhabbetim koydun beni küy (ezgi) küyletip (şarkı söyleyerek)
Muhabbetim gitme beni zar (için için) ağlatıp.